خیلی زیرکانه نیست؟ در نگاه اول انگار نوشته ها را با فتوشاپ روی عکس انداخته‌اند.

این نوشته های راهنمای بسیار جالب را Alex Peemoeller طراح برجسته استرالیا برای پارکینگ ساختمان «Eureka Tower» واقع در ملبورن استرالیا طراحی کرده است که بلند ترین برج مسکونی دنیا است. این نوشته ها به گونه‌ای طراحی شده که باعث خطای چشم شده و به طرز عجیبی دیده می‌شوند.برای دیدن بقیه عکس ها به ادامه مطلب بروید...

           ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد.

            پشت خط مادرش بود

            .پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟

            مادر گفت: 25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي. فقط

            خواستم بگويم

            تولدت مبارك

            پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد ,

            صبح سراغ مادرش رفت وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع

            نيمه سوخته يافت

            ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود

            دوستی را برای صرف نوشیدنی به خانه اش دعوت کند.موقعی که نجار و دوستش

            به خانه رسیدند.قبل از ورود، نجار چند دقیقه در سکوت جلو درختی در

            باغچه ایستاد. بعد با دو دستش، شاخه های درخت را گرفت.چهره اش بی درنگ

            تغییر کرد.خندان وارد خانه شد، همسر و فرزندانش به استقبالش آمدند،

            برای فرزندانش قصه گفت، و بعد با دوستش به ایوان رفتند تا نوشیدنی

            بنوشند.از آنجا می توانستند درخت را ببینند. دوستش دیگر نتوانست جلو

            کنجکاوی اش را بگیرد، و دلیل رفتار نجار را پرسید.نجار گفت :" آه این

            درخت مشکلات من است. موقع کار، مشکلات فراوانی پیش می آید، اما این

            مشکلات مال من است و ربطی به همسر و فرزندانم ندارد. وقتی به خانه می

            رسم، مشکلاتم را به شاخه های آن درخت می آویزم. روز بعد، وقتی می خواهم

            سر کار بروم، دوباره آنها را از روی شاخه بر می دارم.جالب این است که

            وقتی صبح به سراغ درخت می روم تا مشکلاتم را بردارم، خیلی از مشکلات،

            دیگر آنجا نیستند، و بقیه هم خیلی سبکتر شده اند.

پیرمردی در ساحل دریا در حال قدم زدن بود. به قسمتی از ساحل رسید که هزاران ستاره دریایی به خاطر جزر و مد در آنجا گرفتار بودند و دخترکی را دید که ستاره های دریایی را می گرفت و یکی یکی آنها را به دریا می انداخت.

پیرمرد به دخترک گفت: “دختر کوچولوی نادان، تو که نمی توانی همه ستاره های دریایی را نجات بدهی، آنها خیلی زیاد هستند.”

دخترک لبخندی زد و گفت: “می دانم، ولی این یکی را که می توانم نجات بدهم.”

و یک ستاره دریایی را به دریا انداخت: “و این یکی!” و ستاره‌ی دیگری را به دریا انداخت: “و این یکی…”

و پیرمرد نمی‌دانست که

…وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا

…و هر کس انسانی را از مرگ رهائی بخشد چنان است که گوئی همه مردم را زنده کرده است

مائده : ۳۲

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: این چرت و پرتا چیه می گی ؟ لابد اینارو از ماهواره یاد گرفتی ... نه ؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: فلانی هم می‌گه هوا آفتابیه، خجالت بکش ، نکنه تو هم طرفدارش شدی ؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: ببین تو چه مدرکی داری ارائه بدی ؟ مدرک و سند ارائه کن !

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: با شما موافق هستم، راستی من هم مطلبی نوشتم درباره‌ی روش‌های کشت شترمرغ در اقمار کره‌ی مشتری. خوشحال می شم در موردش نظر بدین .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: تو یا کوری یا کودنی یا خودتی به کودنی می زنی ...

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: وبلاگ خوبی داری، به من لینک می‌دی؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: ببین من قبول دارم که آسمون آبیه، ولی خوب آدم هرچیزی رو هر جا نمی گه . زدن این حرفا تو این دوره زمونه خطر جانی داره .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: آره رمزو درس گفتی . پولتو بده تا قرصارو بهت بدم .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: چه هوایی ؟ چه آسمانی ؟ تاریکی همه ی دنیا را فراگرفته است .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: ببین تو هیچ چی حالیت نیست اول برو یک کم مطالعه کن بعد بیا نظر بده .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: تو چرا گیر دادی به آسمون، بابا بیا بریم گیم نت خیلی حال می ده !

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: تو اصلا تا حالا سوار هواپیما شدی که دم از آسمان می زنی؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: خوب به درک که آبیه ،‌ اصلا گور بابای آفتاب و آبی و آسمون و تو و همه با هم .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: خوب که چی؟ اینو خودت گفتی یا واسه گفتنش از کسی کمک گرفتی ؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: به تو چه که آسمون چه رنگیه، مگه دنیا همین چهاردیواری نیست که ما توشیم؟ خفه شو بیا بشین یه فکری واسه خرید خونه کنیم .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: شما هم با این ژست‌های آسمان‌دوستانه‌تان! ول کنید بابا ! همین شمایید که پدر این ملت رو در اوردین ...

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: بزنم توی گوشت؟

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: تا کی باید دلمون برای آسمون بسوزه ؟ خاک بر سرمون که همه‌اش داریم به آسمون فکر می‌کنیم ، خودمون کم بدبختی داریم تو هی بچسب به آسمون .

من: امروز هوا آفتابی و آسمان هم آبی است.

یکی از این ماها: ببینم شما این پول‌ها رو از کجا میاری که صبح تا شب می‌شینی یه گوشه و حرف مفت می‌ِزنی؟ می‌شه بپرسم شغلت چیه؟

دوشنبه
الان رسیدیم خونه بعد از مسافرت ماه عسل و تو خونه جدید مستقر شدیم ..خیلی سرگرم کننده هست این که واسه ریچارد آشپزی می کنم . امروز می خوام یه جورکیک درست کنم که تو دستوراتش ذکر کرده 12 تا تخم مرغ رو جدا جدا بزنین ولی من کاسه به اندازه ی کافی نداشتم واسه ی همین مجبور شدم 12 تا کاسه قرضبگیرم تا بتونم تخم مرغ ها رو توش بزنم .

سه شنبه

ما تصمیم گرفتیم واسه ی شام سالاد میوه بخوریم . در روش تهیه ی اون نوشته بود « بدون پوشش سرو شود » (dressing= لباس .مخلفات.سس زدن) خب من هم این دستور رو انجام دادم ولی ریچارد  یکی ازدوستاشو واسه شام آورده بود خونه مون . نمی دونم چرا هر دو تاشون وقتی که داشتم واسه شون سالاد رو سرو می کردم اون جور عجیب و شگفت زده به من نگاه می کردن. .

چهارشنبه

من امروز تصمیم گرفتم برنج درست کنم و یه دستور غذایی هم پیدا کردم واسه ی اینکار که می گفت  قبل از دم کردن برنج کاملا شست وشو کنین. پس من آب گرم کن روراه انداختم و یه حموم حسابی کردم قبل از این که برنج رو دم کنم . ولی من آخرش نفهمیدم این کار  چه تاثیری تو دم کردن بهتر برنج داشت .

پنج شنبه

باز همامروز ریچارد ازم خواست که واسه ش سالاد درست کنم . خب من هم یه دستور جدیدرو امتحان کردم . تو دستورش گفته بود مواد لازم رو آماده کنین و بعداونو روی یه ردیف  کاهو پخش کنین و بذارین یه ساعت بمونه قبل از این که اونو بخورین .

خب منم کلی گشتم تا یه باغچه پیدا کردم و سالادمو روی یه ردیف از کاهوهایی که اون جا بود پخش و پلا کردم و فقط مجبور شدم یه ساعت بلای سرش بایستم که یه دفعه یه سگی نیاد اونو بخوره.

ریچارد اومد اون جا و ازم پرسید من واقعا  حالم خوبه؟؟

نمی دونم چرا ؟ عجیبه !!! حتما خیلی تو کارش استرس داشته. باید سعی کنم یه مقداری دلداریش بدم.

جمعه

امروزیه دستور غذایی راحت پیدا کردم . نوشته بود همه ی مواد لازم رو تو یه کاسه بریز و بزن به چاک . (beat it = در غذا : مخلوط کردن.در زبان عامیانه : بزن به چاک) خب منم ریختم تو کاسه و رفتم خونه ی مامانم . ولی فکر کنم دستوره اشتباه بود چون وقتی برگشتم خونه مواد لازم همون جوریکه ریخته بودمشون تو کاسه مونده بودند.

شنبه

ریچاردامروز رفت مغازه و یه مرغ خرید و از من خواست که واسه ی مراسم  روز یک شنبه اونو آماده کنم ولی من مطمئن نبودم که چه جوری آخه می شه یه مرغ رو واسه یک شنبه لباس تنش کرد و آماده اش کرد . قبلا به این نکته تو مزرعه مون توجهی نکرده بودم ولی بالاخره یه لباس قدیمی عروسک پیدا کردم و با کفش های خوشگلش ...وای من فکر می کنم مرغه خیلی خوشگل شده بود..

وقتی ریچارد مرغه رو دید اول شروع کرد تا شماره?ی 10 به شمردن و ولی بازم خیلی پریشون بود.

حتما به خاطر شغلشه یا شایدم انتظار داشته مرغه واسه ش برقصه.

وقتی ازش پرسیدم عزیزم آیا اتفاقی افتاده شر وع کرد به گریه و زاری و هی داد میزد!! آخه چرا من؟چرا من؟

هووووم ... حتما به خاطر استرس کارشه .... مطمئنم ...

^{شب زايش مهر، ريشه ي كريسمس}

 ^{شب چله  يا  شب يلدا  جشني است با پيشينه اي به درازاي دست كم هفت هزار سال. اين جشن همچون نوروز, سيزده به در و مهرگان... پس از يورش و شكست ايرانيان از مقدونيان, مغولها و تُركان ، همچنان پابرجا مانده و هر سال در سَراسَر خانه هاي ايرانيان برپا مي گردد.}

            کردند. آنها یک روزبه خاطر یک سوء تفاهم کوچک، با هم جر و بحث کردند و

            پس از چند هفته سکوت اختلافشان زیاد شد و از هم جدا شدند. یک روز صبح

            در خانه برادر بزرگتر به صدا در در آمد وقتی در را باز کرد مرد نجاری

            را دید، نجار گفت: "من چند روزی است دنبال کار می گردم فکر کردم شاید

            شما کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد کمی

            کمکتان کنم؟ "برادر بزرگتر جواب داد : "بله، اتفاقاً من یک مقدار کار

            دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن آن همسایه در حقیقت برادر کوچکتر

            من است. او هفته ی گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را بکنند

            و این نهر آب وسط مزرعه ی ما افتاد و او این کار را حتماُ به خاطر کینه

            ای که از من به دل دارد کرده" سپس به انبار مزرعه نگاه کرد و گفت: "در

            انبار مقداری الوار دارم. از تو می خواهم بین مزرعه ی من و برادرم حصار

            بکشی تا دیگر او را نبینم نجار پذیرفت و شروع کرد به اندازه گیری و اره

            کردن الوارها. برادر بزرگتر به نجار گفت: "من برای خرید به شهر می روم

            اگر وسیله ای نیاز داری برایت بخرم" نجار در حالی که به شدت مشغول به

            کار بود جواب داد: "نه، چیزی لازم ندارم" هنگام غروب وقتی به مزرعه بر

            گشت چشمانش از تعجب گرد شد حصاری در کار نبود به جای حصار یک پل روی

            رودخانه ساخته شده بود کشاورز با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت: "مگر

            من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟" در همین لحظه برادر کوچکتر از

            راه رسید و با دیدن پل فکر کرد برادرش دستور ساختن پل را داده به همین

            خاطر از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او برای

            کندن نهر معذرت خواست وقتی برادر بزرگترش برگشت نجار را دید که جعبه ی

            ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است کشاورز نزد او رفت و بعد

            از تشکر از او خواست تا چند روزی مهمان او و برادرش باشد. نجار گفت:

            "دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم."

            جواني که هنوز ازدواج نکرده بود و هنوز نمي دانست همسرش کيست و چه شکل

            و قيافه اي خواهد داشت اما با اين وجود هرگاه با دختري جوان برخورد مي

            کرد شرم و حيا پيشه مي کرد و خود را کنار مي کشيد. او وفادار ترين مردي

            بود که در تمام عمرم ديده بودم

            حکایتی از یک قهرمان تنیس

            آرتو اشي قهرمان افسانه اي تنيس ويمبلدون به خاطر خونِ آلوده اي که در

            جريان يک عمل جراحي در سال 1983 دريافت کرد، به بيماري ايدز مبتلا شد و

            در بستر مرگ افتاد. او از سراسر دنیا نامه هايي از طرفدارانش دريافت

            کرد. يکي از طرفدارانش نوشته بود: چرا خدا تو را براي چنين بيماري

            انتخاب كرد؟ او در جواب گفت: در دنيا، 50 ميليون کودک بازي تنيس را

            آغاز مي کنند. 5 ميليون نفر ياد مي گيرند که چگونه تنيس بازي کنند. 500

            هزار نفر تنيس را در سطح حرفه اي ياد مي گيرند. 50 هزار نفر پا به

            مسابقات مي گذارند. 5 هزار نفر سرشناس مي شوند. 50 نفر به مسابقات

            ويمبلدون راه پيدا مي کنند، چهار نفر به نيمه نهايي مي رسند و دو نفر

            به فينال... و آن هنگام که جام قهرماني را روي دستانم گرفته بودم، هرگز

            نگفتم خدايا چرا من؟ و امروز هم که از اين بيماري رنج مي کشم، نيز نمي

            گويم خدايا چرا من؟

            چیزی او را به سوی خود می کشید. می خواست بنویسد، قلمی نداشت، می خواست

            بایستد، چیزی او را وادار به نشستن می کرد.می خواست بگوید، لبان خشکیده

            اش نمی گذاشتند. می خواست بخندد، تبسم در صورتش محو می شد. می خواست

            دست بزند و شادی کند، ولی دستانش یاری نمی دادند. می خواست نفس عمیقی

            بکشد و تمام اکسیژن های هوا را ببلعد، اما چیزی راه تنفسش را بسته بود.

            می خواست آواز سر دهد، نغمه اش به سکوت مبدل شد. می خواست پنجره ی کلبه

            اش را باز کند و از دیدن زیباییها لذت ببرد ، اما با اینکه پنجره با او

            فاصله ای نداشت این کار برایش غیر ممکن بود. می خواست بی پروا همه چیز

            را تجربه کند ولی دیگر فرصتی وجود نداشت. می خواست پرنده ی زندانی در

            قفس را پرواز دهد ولی ناتوان بود. می خواست گلی بچیند و به کسی که به

            او خیره شده بود بدهد دستش جلو نمی رفت. می خواست به همه بگوید دوستشان

            دارد و عاشقشان است لبش گشوده نمی شد، می خواست ستاره های آسمان را

            بشمارد و هنگام عبور شهاب آرزو کند که کاش روزهای رفته بر گردند. آخر

            او عکسی در قابی کهنه بود که توان هیچ کاری را نداشت می خواست حداقل

            لبخندی به لب داشته باشد اما لبانش خشکیده بود. یادش افتاد کاش وقتی

            عکاس گفت "بگو سیب" از دنیا گله نمی کرد

            دلش می خواست اگر نمی تواند هیچ کاری بکند فقط بگوید سیب

حتما توصیه می کنم بخونید:

سيد محمود حسابي در سال 1281 (ه.ش), از پدر و مادري تفرشي در تهران زاده شدند. پس از سپري نمودن چهار سال از دوران كودكي در تهران, به همراه خانواده (پدر, مادر, برادر) عازم شامات گرديدند. در هفت سالگي تحصيلات ابتدايي خود را در بيروت, با تنگدستي و مرارت هاي دور از وطن در مدرسه كشيش هاي فرانسوي آغاز كردند و همزمان, توسط مادر فداكار, متدين و فاضله خود (خانم گوهرشاد حسابي) , تحت آموزش تعليمات مذهبي و ادبيات فارسي قرار گرفتند. استاد, قرآن كريم را حفظ و به آن اعتقادي ژرف داشتند. ديوان حافظ را نيز از برداشته و به بوستان و گلستان سعدي, شاهنامه فردوسي, مثنوي مولوي, منشات قائم مقام اشراف كامل داشتند.

 شروع تحصيلات متوسطه ايشان

            روزی دروغ به حقیقت گفت: میل داری با هم شنا کنیم؟ حقیقت ساده لوح

            پذیرفت و گول او را خورد. آن دو با هم به کنار ساحل رفتند. حقیقت لباسش

            را در آورد. دروغ حیله گر فوراً لباسهای او را پوشید. از آن روز به بعد

            همیشه حقیقت عریان و زشت است و دروغ در لباس حقیقت زیبا و فریبنده.

            سر ها در گريبان است

            کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را

            نگه !

            جز پيش پا را ديد نتواند !

            که ره

            تاريک و لغزان است

            و گر دست محبت سوی کس يازی

            به اکراه آورد دست از بغل بيرون

            که ........

            ‌اي جلوي ويترين مغازه ‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباس

            هايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌ گذشت. همين كه چشمش به

            پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشم هاي آبي او خواند. دست كودك را

            گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد. آن ها

            بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت: حالا به خانه برگرد. انشالله كه

            تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي. پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او

            كرد و پرسيد: خانم! شما خدا هستيد؟ زن جوان لبخندي زد و گفت: نه پسرم.

            من فقط يكي از بندگان او هستم. پسرك گفت: مطمئن بودم با او نسبتي داري

^{زندگينامه دكتر ساموئل مارتين جردن , مدير آمريكايي دبيرستان البرز}

^{كه خيابان جردن در تهران به ياد او نامگذاري شد}

دكتر ساموئل مارتين جردن (به ^{انگليسي: Samuel M. Jordan) از سال ۱۸۹۹ تا سال ۱۹۴۰ رياست كالج آمريكايي تهران (دبيرستان البرز) را به عهده داشت. او باني و سازنده دبيرستان البرز و مدرسه دخترانه آمريكايي تهران است.}

^{جردن در سال ۱۸۷۱ ميلادي در نزديكي شهر يورك در پنسيلوانيا بدنيا آمد. پس از تحصيل در دبستان و دبيرستان در سال ۱۸۹۵ ميلادي از كالج لافايت درجه B.A (ليسانس) گرفت. در سال ۱۸۹۸ درجه استادي علوم الهي (ام.ا) از دانشگاه پرينستون را دريافت كرد. در سال ۱۹۱۶ كالج لافايت او را با درجه D.D (دكتر در حكمت و فلسفه) شناخت و در سال ۱۹۳۵ ميلادي از كالج واشنگتن و جفرسون بدرجهٔ دكتراي حقوق نائل شد.}

^{دكتر جردن در سال ۱۸۹۸ ميلادي (۱۲۷۸ خورشيدي) به ايران آمد و يك سال بعد رياست مدرسه را به عهده گرفت .در سال ۱۹۱۳ ميلادي (۱۲۹۲ خورشيدي) با راه‌اندازي كلاس‌هاي باقيمانده دوره دوازده ساله دبيرستان تكميل گرديد. در سال ۱۹۱۸ ميلادي (۱۲۹۷ خورشيدي) اولين ساختمان شبانه‌روزي كه در آن زمان، مك كورميك‌ هال (Maccormick Hall) ناميده مي‌شد و يك ساختمان ديگر پايان يافت.}

^{رژيم پهلوي، به پاس خدمات فرهنگي وي در كالج البرز، دو مدال و نشان به او عطا كرد:}

• ^{در سال ۱۳۰۰ هجري خورشيدي، وي يك قطعه نشان و مدال درجه دوم علمي}
• ^{بار ديگر در سال ۱۳۱۹ هجري خورشيدي، وي و خانمش به دريافت نشان درجه يك علمي ديگر مفتخر شدند.}

^{دكتر جردن، در سال ۱۳۱۹ هجري خورشيدي از ايران رفت.}

^{دكتر جردن پس از بازگشت به آمريكا، در سال ۱۳۲۳ هجري خورشيدي، دوباره به ايران آمد و مورد استقبال شاگردان و مريدانش قرار گرفت. او ايران را وطن دوم خود مي ‌ناميد و همواره از آن به نيكي ياد مي‌كرد. وي در سال ۱۳۳۳ هجري خورشيدي، در ۸۱ سالگى در آمريكا در گذشت.}

^{در سال ۱۳۲۶ هجري خورشيدي، مراسمي به ياد او و براي بزرگداشت او در تالار دبيرستان البرز برگزار شد و نيم تنه سنگي وي را كه استاد ابوالحسن صديقي تراشيده بود، در كنار در ورودي آن نصب كردند. اين پيكره بعدا به كتابخانه دانشگاه صنعتي اميركبير منتقل گرديد.}

^{بزرگ‌راه آفريقا در شمال تهران، در زمان رژيم پهلوي، به يادبود وي خيابان جردن نام گرفته بود، نامي كه هنوز هم بطور غير رسمي كاربرد دارد.}

^{كتابي به نام "روش دكتر جردن" به قلم شكرالله ناصر در ديماه ۱۳۲۳ در تهران منتشر شده كه در آن به شيوه كار وي و اداره دبيرستان پرداخته است.}

 ^{از خاطرات و كلمات دكتر جردن}

• ^{"من ميليونر هستم زيرا هزارها فرزند دارم كه هر كدام براي من، براي ايران و براي دنيا ميليونها ارزش دارند."}
• ^{"بچه‏ها مملكت شما سابقهٔ درخشانى داشته است. بازگشت به آن روزگار درخشش بستگى به همت و شجاعت و كوشش شما دارد. اميدوارم حرف من در گوش و قلب شما باشد و براى ملت و كشورتان مفيد واقع شويد."}
• ^{براي دروغ ده شاهي كفاره تعيين كرده بود.}
• ^{اگر در جيب كسي سيگار پيدا ميشد يك تومان جريمه داشت.}
• ^{اگر از دانش‏آموزى سئوالى مى‏كرد و او بلد نبود، مى‏گفت: "كلّه به ‏كار، كدو كنار."}
• ^{ميگفت " سيگار لوله بي مصرفي است كه يك سر آن آتش و سر ديگر آن احمقي است!"}
• ^{لوطى‏ را در معنايى منفى ـ در مايهٔ الواط ـ به ‏كار مى‏برد و مى‏گفت: "غيرت، همت، زحمت، كار، كوشش: اينها به آدم‏آباد مى‏رسد. سستى، بى‏حالى، كارنكردن، بارى‏ به ‏هرجهت بودن به لوطى‏آباد مى‏رسد."}

این داستان زیبا رو بخونید: ( این داستان جدیدی نیست احتمالا خیلی ها این رو شنیدید . اما  گاهی لازمه که بعضی چیز ها حتما یاد اوری بشن تا فراموش نکنیمشون ....)

تقدیم به اونا که میخوان " با معرفت " باشن !

در بیمارستانی ? دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند . اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم?اتاقیش روی تخت بخوابد.

آنها ساعت?ها با یکدیگر صحبت می?کردند? از همسر? خانواده? خانه? سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می?زدند.

هر روز بعد از ظهر ? بیماری که تختش کنار پنجره بود ? می?نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می?دید برای هم ?اتاقیش توصیف می?کرد. بیمار دیگر در مدت این یک ساعت ? با شنیدن اوصاف دنیای بیرون ? روحی تازه می?گرفت.

گفته های مرد کنار پنجره چنین بود:

این پنجره ? رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی داشت مرغابی?ها و قوها در دریاچه شنا می?کردند و کودکان با قایقهای تفریحی?شان در آب سر گرم بودند. درختان کهن ? به منظره بیرون ? زیبایی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می?شد. همان طور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می?کرد ? هم?اتاقیش چشمانش را می?بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می?کرد.

روزها و هفته?ها سپری شد.

یک روز صبح ? پرستاری که برای حمام کردن آنها آب آورده بود ? جسم بی?جان مرد کنار پنجره را دید که با آرامش از دنیا رفته بود . پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست که مرد را از اتاق خارج کنند.

مرد دیگر تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند . پرستار این کار را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد? اتاق را ترک کرد.آن مرد به آرامی و با درد بسیار ? خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد . بالاخره او می?توانست این دنیا را با چشمان خودش ببیند.

در کمال تعجب ? او با یک دیوار مواجه شد.

مرد ? پرستار را صدا زد و پرسید که چه چیزی هم?اتاقیش را وادار می?کرده چنین مناظر دل?انگیزی را برای او توصیف کند !

پرستار پاسخ داد: شاید او می?خواسته به تو قوت قلب بدهد. چون آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی?توانست دیوار را ببیند.

            از اونجا كه با خدا خيلي دوست بود گفت: خدايا اين كوه رو برام تبديل به

            طلا كن. در يك چشم بر هم زدن كوه تبديل به طلا شد. مرد از ديدن اين همه

            طلا به وجد آمد و دعا كرد: خدايا كور بشه هر كسي كه از تو كم بخواد. در

            همان لحظه هر دو چشم مرد كور شد

درس اول: يه روز مسوول فروش ، منشي دفتر ، و مدير شرکت براي ناهار به سمت سلف قدم مي زدند… يهو يه چراغ جادو روي زمين پيدا مي کنن و روي اون رو مالش ميدن و جن چراغ ظاهر ميشه… جن ميگه: من براي هر کدوم از شما يک آرزو برآورده مي کنم… منشي مي پره جلو و ميگه: «اول من ، اول من!… من مي خوام که توي باهاماس باشم ، سوار يه قايق بادباني شيک باشم و هيچ نگراني و غمي از دنيا نداشته باشم»… پوووف! منشي ناپديد ميشه… بعد مسوول فروش مي پره جلو و ميگه: «حالا من ، حالا من!… من مي خوام توي هاوايي کنار ساحل لم بدم ، يه ماساژور شخصي و يه منبع بي انتهاي آبجو داشته باشم و تمام عمرم حال کنم»… پوووف! مسوول فروش هم ناپديد ميشه… بعد جن به مدير ميگه: حالا نوبت توئه… مدير ميگه: «من مي خوام که اون دو تا هر دوشون بعد از ناهار توي شرکت باشن»!

نتيجهء اخلاقي اينکه هميشه اجازه بده که رئيست اول صحبت کنه!

براي خواندن ۸ درس ديگر به ادامه مطلب برويد